فایل شاپ
فروش مقاله،تحقیقات و پروژه های دانشجویی،دانلود مقالات ترجمه شده،پاورپوینتفایل شاپ
فروش مقاله،تحقیقات و پروژه های دانشجویی،دانلود مقالات ترجمه شده،پاورپوینتبیابان چیواوا
| دسته بندی | جغرافیا |
| فرمت فایل | doc |
| حجم فایل | 24 کیلو بایت |
| تعداد صفحات فایل | 29 |
بیابان چیواوا دورترین نقطه شرقی ، دورترین نقطه غربی و بزرگترین بیابان امریکای شمالی است . بیشتر آن در ایالات چیواوا و کرهیولا در مکزیک واقع می شود اما دنباله های چیواوا به آریزونای غربی ، نیومکزیکوی جنوبی و تگزاس و از پایین به ایالات زاکاتکاس و سن لوئیس پوستی در مکزیک می رسد . این بیابان بسیار بزرگ – حدو 175000 مایل مربع است ، که آن را بزرگتر ازکل ایالات کالفرنیا می سازد .
چیواوا معمولاً یک بیابان کم باران خوانده می شود . آن به خاطر دو رشته کوه بزرگ ، سیرامادر غربی در غرب و سیرامادر شرقی در شرق ، است که در بخش مکزیکی چیواوا قرار دارند . این کوهها مانع از رسیدن رطوبت خلیج مکزیک و اقیانوس آرام به این زمین می شوند و دلیل اصلی توسعه این بیابان می باشند . یک ویژگی مهم بیابان چیواوا رشته کوههای کوچک بسیاری است که آن را فرا می گیرد از جمله فرانکلین در تگزاس و سن آندرس و دوناآناس در در نیومکزیکو . بین این کوهها دره های کم ارتفاع تری هستند . در حقیقت در چیواوا ارتفاع از سطح دریا از حدود 1970 فوت تا حدود 5500 فوت تغییر می کند . دره های رودی یزوحو دارند که با رودخانه های ریو گراند و پکاس شکل گرفتند و مناطق رود کناری را در چیواوا بوجود می آورد که در بسیاری از بیابانهای دیگر وجود ندارند . این بدین معناست که گیاهان و حیوانات گوناگویی می توانند در محدود ان زندگی کنند . برای مثال دربیگ بند در تگزاس که ارتفاع کم است ، نارمولک های بسیاری وجود ارند که نمی توانند در زمستان های سرد کوههای بیابانی زنده بمانند و هر چند ماهی معمولاً بعنوان ساکنان بیابان تصور نمی شود ، اما در زیستگاههای آبزی چیواوا بسیاری وجود دارند .
حدود : بنابراین اگر در بیابان چیواوا زیستگاههای بسیاری وجود دارد ما چطوری می توانیم بگوئیم آن کجا بیابان می یابد ؟
مانند هر بیابانی ، گیاهان و حیوانات خاصی وجود دارند که در سرتاسر کل چیواوا پدیدار می شوند و گونه های شاخص نامیده می شوند – بعبارت دیگر نشان می دهند که شما چه موقع در بیابان هستید . احتمالاً شما فکر می کنید که این شاخص ها کاکتوس هستند چون بیابان سونوران مجاور به خاطر کاکتوس ساگواروی خود بسیار مشهور است . متاسفم که شما را ناامید می کنم . اما در چیواوا اینطور نیست .
هر چند کاکتوس های فراوان و اربوی زبر در بسیاری از بخشهای این بیابان رشد می کنند ، اما شاخص ها و نشانه های واقعی بترهای جیواوایی هستند مثل کرئوزوت ، کهور ، آگاو و اوکوتیو . تنها یک گیاه وجود دارد که برای بیابان چیواوا بومی است ، یعنی اینکه آن هیچ جای دیگری رشد نمی کند – و آن لچوگیلا ، نوعی آگاو ، نامیده می شود . تمام این گونه های شاخص در سوکورو ، نیومکزیکو ، ناپدید می شوند . بنابراین ما معمولاً سوکورو را دورترین نقطه شمالی بیابان چیواوا تصور می کنیم .
آب در چیواوا : بیابان چیواوا یک بیابان نسبتاً خشک با تنها یک فصل شدیداً بارانی در تابستان و بارانهای ملایم در اوایل زمستان ، معمولاً در دسامبر می باشد . بارانهای تابستان که در جون و جولای رخ می دهند ، فصل بارانهای موسمی نامیده می شوند و با هوای مرطوبی که از خلیج مکزیکو نفوذ می کند ایجاد می شوند . اما حیوانات زنده طی کل سال به آب نیاز دارند و ماترهم بیابانها ، آن از چند منبع حاصل می شود . رود ریوگراند درست از مرکز بیابان در نیومکزیکو می گذرد و بعنوان مرزبین چیواوا ، مکزیکو و تگزاس عمل می کند . این رودخانه زیستگاه رود کناری برای صنوبر شرقی و دیگر درختان ، پرندگان و حیوانات زمینی و خانه ای برای ماهی ها فراهم می کند . آن یک مرکز مهم برای رشد انسان و منبع آلی برای آبیاری زمین ها زراعی نیز می باشد . منابع مهم دیگر آب برای بسیاری از گونه های حیوانی و گیاهی ، نهرها ، دریاچه ها ، جویبارهای موقت و حتی چالاب های بزرگی هستند که طی فصلهای بارانی تابستان شکل می گیرند . و زیر بیابان نیز آبی وجود دارد که قرن ها از پائین به سطح زمین قرار و بده است . عمق آب و مقدار آبی که وجود دارد به جایی بستگی دارد که بیابان در آن واقع می شود . برای مثال در دره میسلا که ریوگراند ازآن عبور می کند ، مقدار زیادی آب در آبخیزی که تنها 20-15 فوت زیر سطح زمین است ، وجود دارند . با این وجچود مناطق کوهستانی بیابان یا دره هایی که دارای رودخانه هایی نیستند ، اغلب آبشان پائین تا حدود 700-200 فوت زیر سطح زمین دارند . در این مکان ها ، کشیدن آب بسیار مشکل است و آب خیلی سریع در دره های رودی دوباره نمی شود .
در مورد داشتن این آب زیرزمینی در بیابان چیواوا نتایج جالبی وجود دارد و یکی از اینها وجود آبادی ها است . یک آبادی یک منطقه حاصلخیز بیابانی است که معمولاً با بالا آمدن آب از پائین ایجاد می شود . آبادی ها زیستگاههایی برای بسیاری از گونه های حیوانات و گیاهان که تحت شرایط بیابان نمی توانستند معمولاً زنده بمانند ، فراهم می کنند . مشهورترین آبادی در بیابان چیواوا در آبریز کوآترو سینگاس در مکزیک می باشد . آن دارای دسترهای ماهی ها ، لاک پشت های آبزی و موجودات غیر معمول دیگر برگه ها ، دریاچه ها و آبراههای بسیار خود می باشد . افراد نیز حتی برای غواصی به آنها می روند .
بیابان شدن – بیابان چطور تغییر کرده است : هرچند در این محل در امریکای شمالی چندین بار بین دوران یخبندان بیابانهایی وجود داشته اند ، اما این بیابان خاص که ما چیواوا می نامیم تنها برای حدود 8000 سال وجود داشته است . آن به نظر همیشگی است ، اما وقتی شما در مورد اینکه دایناسورها چه مدت قبل زندگی می کردند (بیش از 125 سال قبل ) فکر می کنید ، 8000 سال در اصطلاح زمین شناسی این بیابان را طغل می سازد . چیواوا در سرتاسر بسیاری از تغییرات طی تاریخش و مخصوصاً در 150 سالاخیر بوده است . در سالهای 1850 ، گفته شد که علت موجود در بیابان چیواوای شمالی باب میل اسب ها رشد می کرد . از آن موقع روندی که بیابان شدن نام داشت به سرعت جایگزین شده است . زمین هایی که قبلاً علفزارهای بیابانی بودند اکنون تقریباً هه بیابان بترای با علفهایی هستند که به سرعت ناپدید می شدند و این بواسطه حیات بیابان تحت تاثیر واقع می شود چون آن کلاً یک سیستم بوم شناختی است . برای این بیابان شدن چند دلیل وجود دارد . قبل از اینکه تکنولوژی حفر کردن چاههای عمیق مقرون به حرفه توسعه یابد ، علفزارهای موجود در بیابان شمالی چیلواوا برای گله های کوچک محدود می شد . با این وجود حدود 150 سال قبل افراد آسانتر به آب دست می یافتند و گله های بزرگ احشام آورده می شدند . چون افراد هنوز تاثیری که احشام داشتند را درک نمی کردند ، آنها این علفزارها را تا سالهایی که گذشته بود به خوبی کنترل و مدیریت نمی کردند ، ولی از سوی دیگر لگد مال کرده و خورده بودند و این مناطق ناهمگونی برون پوشش گیاهی بوجود آورده بود که انتقال بوته ها را ممکن می ساخت . این امر اغلب تهدی بوته نامیده می شود . وقتی این فرآیند شروع شد ، آن با کمک دیگر حیوانات مثل موش جهنده و خرگوش های امریکایی ادامه یافت . در واقع بیابان سازی و بیابان شدن مدتها قبل در بیابان چیواوای جنوبی شروع شد چون علفزارهای موجود در مکزیت بسیار بزرگتر از امریکا بوده اند . و در خاورمیانه مکانهایی هستند که بیابان شدن هزاران سال به کندی رخ داده است .بسیاری از افراد فکر می کنند که آب و هوای شرق به توزیع کاملاً خشک می شود بطوریکه سرانجام در هرصورت بیابان بوجود می آید . ما واقعاً راهی برای دانستن آن نداریم . اما وقتی شما با تغییراتی در آب و هوای جهانی علفزارهای حیوانات را اضافه می کنید ، گیاهان بیابانی متفائتی بدست می آورید اکنون چند علفزار بیابانی وجود دارند که در سرتاسر جهان رها شده اند و تقریباً هیچیک در بیابان چیلوارا نیستند .
بررسی بیابان
| دسته بندی | جغرافیا |
| فرمت فایل | doc |
| حجم فایل | 13 کیلو بایت |
| تعداد صفحات فایل | 15 |
بیابان
بیابان سرزمین وسیعی است که به خاطر بارندگی سالیانه کم دارای پوشش گیاهی کمی است. در ایران قسمت‌های نسبتاً وسیع بیابان که به خاطر کمبود باران و نمکی بودن خاک به کلی بدون پوشش گیاهی است کویر نامیده می‌شود.
بیابان یکی از اکوسیستمهای اصلی خشکی است که از زمینهای بوته‌زاری تشکیل شده است که در آنها گیاهان بسیار پراکنده‌اند و به‌وسیله خاک لخت و شنی از هم جدا مانده‌اند. بسیاری از بیابانها در مجاورت رشته کوهها واقع هستند.
مشخصات بیابان از نظر آب و هوا
بیابانها، بیومهای خشکی هستند که بارندگی سالانه آنها از 250 میلیمتر کمتر است. بسیاری از بیابانها در مجاورت رشته کوههایی قرار دارند که هوا را روبه بالا می‌راند و در آنجا، هوای سردتر، بخار آب را سرد کرده و باران ایجاد می‌شود. سپس هوا رطوبت از دست داده به سوی منطقه مجاور حرکت کند و اقلیم بیابانها را بوجود می‌آْورد. مثلاً توده‌های هوا که از اقیانوس اطلس به کرانه‌های باختری ایالات متحده می‌رسد، غالبا مقدار زیادی بخار آب در خود دارد. همچنان که این توده هوا از رشته کوه "سیئرا کازاکاد" بالا می‌رود. بیشتر رطوبت آن به صورت باران فرو می‌ریزد.
بسیاری از مناطق غربی این رشته کوهها سالانه 200-150 میلیمتر، باران دریافت می‌کنند، اما مناطق بیابانی از شرق این دو رشته کوه گسترش می‌یابد و بیشتر ایالات ایداهو ویتا را در برمی‌گیرد. گاهی هوای مرطوب بطور غیر معمول به این مناطق خشک می‌رسد، اما معمولاً این هوا فقط می‌تواند رگباری ایجاد کند. نظیر همین وضعیت را رشته کوههای البرز در قسمت شمال ایران بوجود آورده‌اند، که در نتیجه گیلان و مازندران مرطوب و بخش جنوبی البرز خشک مانده است.
جانوران و سازگاری آنها به خشکی
موجودات زنده بیابانی سازگاری زیادی نسبت به کمبود آب، نشان می‌دهند. مثلاً بسیاری از جانوران تنها در شبها به جستجوی غذا می‌روند و روزها را در سوراخهای زیرزمینی دور از نور مستقیم خورشید به استراحت می‌پردازند. روده و کلیه بسیاری حیوانات بیابانی مقدار زیادی آب را دوباره جذب می‌کند و در نتیجه مدفوع آنها کاملاً بدون آب دفع می‌شود. جانوری مانند موش، کانگورو که جونده‌ای در بیابانهای غربی ایالات متحده است. می‌تواند بطور نامعین بدون عرضه آشکار آب، زندگی کند. توان جذب و نگهداری آب این جانور به حدی بالاست که می‌توانند آب مورد نیاز خود را از دانه‌هایی که غذای اصلیش را تشکیل می‌دهند، دریافت کند. گربه وحشی، جانداری است که ویژه بسیاری از بیابانهاست.آب از سه طریق به دست می‌آید آب، مواد غذایی حاوی آب و متابولیسم کربن‌ها جانداران در بیابان مانند شتر از سوخت و ساز موادی که در چربی‌ها ذخیره کرده‌اند آب را به دست می‌‌آورند
گیاهان و سازگاری آنها به خشکی
سازگاری به خشکی در بین گیاهان بیابانی هم دیده می‌شود. بسیاری از گیاهان مانند کاکتوس مقدار زیادی آب را در هنگام بارندگی پراکنده می‌گیرند و در خود ذخیره می‌کنند. دیگر گیاهان ریشه‌هایی دارند که آب را از اعماق زیرزمین می‌گیرند. بعضی از آنها برگهای کوچک دارند، یا به‌وسیله کوتیکول مومی از هدر رفتن آب جلوگیری می‌کنند. برخی دیگر از گیاهان نیز بعد از بارندگی رشد و نمو سریع حاصل می‌کنند و دوره زندگیشان در چند روز کامل می‌شود. اگر چه چنین گیاهانی پس از پایان دوره باران به سرعت می‌میرند، اما دانه‌هایشان در حالت زندگی نهفته می‌مانند و همین که شرایط دوباره برای رشد سریع مناسب شد، جوانه می‌زنند.
خاک بیابان
خاکهای بیابان غالبا دارای مقدار زیادی مواد معدنی و نمک است، اما مواد آلی آن ناچیز است. بنابراین اگر برای تبدیل بیابان به زمینهای کشاورزی فقط آب به خاک اضافه شود، تلاشها با شکست روبرو می‌شود. مثلاً در دهه 1950 میلیونها دلار برای افزایش محصولات غذایی، در آبیاری بیابانهای افغانستان، خرج شد. بیابان برای یک دوره 2 ساله شکوفا شد. اما مواد غذایی اندک خاک را گیاهان رو به پایان رساندند و به سبب شوره گرفتن سطح خاک گیاهان از بین رفتند و دیگر هم گیاهی سبز نشد.
همچنان که در غرب ایالات متحده به اثبات رسیده می‌توان در آنجا که اتکا یکسره بر روشهای تخصصی نگهداری خاک و انتقال آب با لوله از چاهها و رودهای دور دست است، بیابانها را بارور ساخت. با این همه، هزینه تغییر اکوسیستم‌ها زیاد است، این کار خطرهای بالقوه‌ای دارد و نیازمند بررسی دقیق علمی است.
اقلیمهای بیابانی
بررسی غلظت یون های مختلف اسیدی و برآورد میزان نهشت مرطوب در باران های بهاره و پاییزه مشهد
| دسته بندی | جغرافیا |
| فرمت فایل | doc |
| حجم فایل | 32 کیلو بایت |
| تعداد صفحات فایل | 13 |
چکیده
با پیشرفت فناوری و رشد چشمگیر شهر نشینی در دهه های اخیرشاهد تغییراتی جدی در وضع آب و هوای کره زمین و بخصوص در مناطق شهری بوده و هستیم. یکی از پدیده هایی که در سال های اخیر مورد توجه محققین بوده است، آلودگی های شهری و اثرات ناشی آز آن بوده است. باران های اسیدی و اثرات مخرب آن یکی از مسائلی است که خسارات زیادی را متوجه محیط زیست بشر نموده است. این صدمات بیشتر ناشی از ورود بیش از حد معمول بعضی از گاز های آلاینده به درون جو زمین است. مشهد به عنوان بزرگترین شهر مذهبی ایران نیز از این مشکل دور نمانده است. در مطالعه حاضر، نمونه های بارندگی پاییزسال 1382 و بهار سال 1383 این شهر مورد تجزیه و تحلیل شیمیایی قرار گرفته است. نتایج حاصل مؤید وجود تعداد زیاد چشمه های آلاینده بود که باعث غلظت بالاتر از حد معمول یونهای2 -4SO ، -2NO ، -3 NOو-3NH در باران گردیده است. با توجه به غلظت این یون ها و میزان بارندگی متوسط سالانه در مشهد میزان نهشت اسیدی محاسبه و با مقدار نهشت مرطوب در منطقه ولز انگلستان مقایسه گردیده است. نتایج نشان می دهد که نهشت آلاینده ها در مشهد بسیار بالا بوده و لذا توجه بیشتر به امور زیست محیطی این شهر مورد تأکید قرار می گیرد.
واژه های کلیدی : باران اسیدی ، غلظت اسیدی، نهشت مرطوب
مقدمه
امروزه بحث آلودگی هوا یک بحث تقریبا عمومی است و تمامی اقشار جامعه به نوعی از آن صحبت می کنند ویا در فرایند های کاری خود با آن درگیر می باشند. از نظر علمی به شرایطی از وضع هوا که درآن غلظت مواد موجود در هوا بیش از حد متعارف باشد و بر روی انسان، حیوان، گیاه و یا اشیاء محیط تاثیر قابل توجهی داشته باشد، هوای آلوده یا آلودگی هوا گفته می شود(9). این مواد ممکن است به صورت گاز، قطرات مایع، ذرات جامد و یا خوشه های یونی در هوا وجود داشته باشند (5).
غلظت آلاینده هایی که بطور مستقیم وارد جو می شوند ( آلاینده های اولیه) و موادی که از آنها شکل می گیرند ( الاینده های ثانویه) تابعی از شرایط جوی و فرایندهایی است که در هنگام عبور سیستم های جوی اتفاق می افتد(2). مهمترین آلاینده های موضوع بحث در پژوهش حاضر عبارتند از 2SO ، NO ، 2 NOو 3NH که در جریان فرایند های جوی به یونهای سولفات ، نیترات و آمونیم تبدیل شده و باعث اسیدی شدن باران می گردند. چشمه های تولید این آلاینده ها و واکنشهای انجام شده در جو به اختصار بیان می گردد.
چشمه اصلی دی اکسید سولفور( 2SO) در جو، فعالیت های انسانی، فعالیت آتش فشان ها و مصرف سوخت های فسیلی است (7). راه دیگر انتقال دی اکسید سولفور به جو محصولات ثانویه ای است که حاصل انتشار طبیعی دی متیل سولفید (DMS) ، H2S ، CS2 و COS به درون جو است (11). دی اکسید سولفور پس از رها شدن در جو، یا در اثر گرانش مستقیما و یا در اثر ترکیب با رطوبت جوی به صورت باران اسیدی به سطح زمین باز می گردد.
مهمترین اکسید های آلاینده نیتروژن ، اکسید نیتریت (NO) و دی اکسید نیتروژن (NO2) هستند که تحت عنوان اکسید های نیتروژن (NOX) بیان می شوند. منبع اصلی NOX ها در جو، فعالیت های انسانی و احتراق سوخت های فسیلی از قبیل مشتقات نفتی، ذغال سنگ ، گاز و سوخت هواپیما ها، فعالیت باکتری ها در خاک، رعد و برق ، آتش سوزی جنگل ها، اکسیداسیون NH3 ، شارش های استراتوسفری حاصل از اندرکنش O1(D) با NO2 و فعالیت های خورشیدی است (11).
تقریبا در تمامی دنیا ، چشمه اصلی آمونیاک (NH3) موجود در جو، مزارع حیوانی است مگر اینکه در شرایط خاص چشمه های محلی در این مورد نقشی را ایفا کنند که خیلی نمی تواند قابل توجه باشد. آمونیاک پس از حل شدن در رطوبت جو به یون آمونیم تبدیل شده و موجب اسیدی شدن باران می گردد (3 ).
باران اسیدی و نهشت مرطوب (Acid rain and Wet deposition)
برای تشکیل ابر و بارندگی لازم است که هوای مرطوب سرد شود. این عمل باید در حضور ذرات جامد ریزی به نام هواویز یا آئروسل صورت گیرد. ازمایش نشان داده است که در هوای کاملا تمیز ، اگر رطوبت نسبی حتی تا چهار صد در صد بالا برود قطرات آب شکل نمی گیرند( 12) ، در حالیکه در یک هوای معمولی که تعداد هواویزها در واحد حجم به اندازه قابل قبولی وجود دارد، اگر رطوبت نسبی از صد در صد نیز کمتر باشد، قطرک های ابر شکل می گیرند. بنابراین برای تشکیل ابر وجود هواویزها ضروری هستند. هواویز ها ممکن است به صورت خوشه هایی از یون، ذرات گرد و غبار ، خاکستر و یا سایر مواد طبیعی و یا غیرطبیعی باشند. از جمله موادی که به صورت طبیعی وارد جو می شوند می توان از Na+، Cl- و Mg2+ را نام برد. منشأ موادی که به صورت مصنوعی یا غیر طبیعی در جو وارد می شوند معمولا ناشی از سوخت مواد فسیلی درنیروگاه های برق و خودروها بوده که از آن جمله می توان یونهای SO2 و -NO3 را نام برد. البته بخشی از SO2 موجود در جو نتیجه تبخیر آب دریاها و اقیانوس ها است. این مواد در آب اقیانوس ها به صورت محلول وجود دارد و تبخیر آب باعث رها شدن این گاز ها به داخل جو می شود ( 10). ابرهایی که حامل این یونها هستند، اسیدی بوده و باران هایی که از این ابرها بر زمین می بارند تحت عنوان باران اسیدی (Acid rain) شناخته می شوند.
اولین بار رابرت انگوس- اسمیت واژه باران اسیدی را بکار برد. وی در سال 1852 در مراسمی که در دانشکده ادبیات و علوم اجتماعی منچستر برگزار گردید، هنگام سخنرانی در مورد باران هایی که در دوران انقلاب صنعتی در منچستر باریده بود، از واژه باران اسیدی استفاده نمود (4). اسمیت فعالیت های کارخانه ای و استفاده از سوخت ذغال سنگ را عامل اصلی ورود مقدار متنابهی اسید کلریدریک به داخل جو و اسیدی شدن باران دانست.
قدرت اسیدی مواد محلول در آب ، معمولا بر حسب PH ( لگاریتم منفی غلظت یون های هیدروژن) اندازه گیری می شود. بر این اساس اگر PH محلول کمتر از 0/7 باشد، محلول اسیدی و اگر بزرگتر از 0/7 باشد به آن قلیایی گفته می شود. معمولا PH باران های غیر اسیدی بین 0/5 و 6/5 است؛ یعنی باران های معمولی به خودی خود کمی اسیدی هستند، علت این امر حل شدن CO2 موجود در جو در آب باران و تولید اسید کربنیک است. با ورود 2 SO و 3 NOبه داخل جو و حل شدن آن در آب باران اسید سولفوریک و اسید نیتریک حاصل می شود و قدرت اسیدی باران افزایش می یابد. البته گاهی اوقات بخشی از این اسید ها در حضور قلیاهایی مانند Mg2+ و Ca2+ که تمایل به افزایش PH را دارند خنثی می گردند.
در حقیقت باران ها وقتی اسیدی تلقی می شوند که PH آن ها از 6/5 کمتر باشد و چنانچه مقدار PH از 6/4 کمتر شود باران اسیدی به شدت خطرناک خواهد بود. با ریزش باران اسیدی بر روی زمین از آنجا که خاک ها معمولا قلیایی هستند، بخشی از اسید موجود در باران خنثی می شو د و به این ترتیب کمی از قدرت تخریب اسیدی آن کاسته خواهد شد. اما در مناطقی که خاک ها قلیایی نبوده و یا ضخامت لایه قلیایی خاک کم باشد، در نتیجه ریزش باران اسیدی، خاک خاصیت خود را از دست می دهد و گیاهان در چنین خاکی قادر به ادامه حیات نخواهند بود. همچنین رواناب موجود در چنین مناطقی از قدرت اسیدی بالایی برخوردار بوده و با ورود به تالاب ها و دریاچه ها ممکن است حیات موجودات آبزی را به خطر بیاندازد. باران های اسیدی قبل از آنکه به سطح زمین برسند از قدرت تخریبی زیادی برخوردار بوده و می توانند به مناطق با پو شش گیاهی مانند جنگل ها و مزارع خسارات زیادی وارد نماید. در مناطق شهری نیز گاهی تاثیر باران های اسیدی بر روی نمای ساختمان ها و سایر مواد قابل توجه می باشد.
با در دست داشتن مقدار متوسط غلظت یون های مختلف در بارندگی ها و نیز میانگین بارندگی سالانه می توان با استفاده از رابطه زیر مقدار نهشت اسیدی مرطوب را محاسبه نمود.
DM (g M m-2) = [M] (mg l-1) × Rainfall (mm) ×10-3
در این رابطه DM مقدار نهشت یون مورد نظر و [M] غلظت آن یون است. مثلا اگرغلظت اسید سولفوریک در طول سال0/8 میلی گرم در لیتر و بارندگی سالانه 400 میلی متر باشد، مقدار نهشت مرطوب اسید سولفوریک برابر خواهد بود با:
DSO4 (g M m-2) = [00/8] (mg l-1) × 400 (mm) ×3-10 =2/3 gm-2 = 0/32 kg ha-1
نهشت خشک (Dry deposition)